|
Gran Canaria 2003
Het was voor ons een grote verrassing dat we mee
mochten met de stichting naar Gran Canaria. Wel was het voor Lizzy,
Mike en Meggy erg spannend, want we gingen voor het eerst vliegen.
Maar we vonden het vliegen vet cool! Alleen het landen was wat
minder, want ik had heel erg last van mijn oren. Het huisje was
prachtig in een heel mooi park. De mini-club en de mini-disco
vonden we ook heel erg leuk. We hebben veel gedaan: gesnorkeld,
in de zee gezwommen, maar de dag uit met zijn allen was fantasties!
Maar het leukst van alles was wel de kameel safari. Mama was wel
bang. Maar ze heeft het wel gedaan. Gran Canaria is een heel mooi
eiland en het weer is er heerlijk, elke dag zon. Ook zijn we nog
een dag naar Aqua Sur geweest. Zo'n groot zwemparadijs hadden
we nog nooit gezien, met zoveel glijbanen, echt geweldig. Nog
twee keer naar de markt geweest daar hebben ze de lekkerste aardbeien!
Alleen iedereen zat aan mijn haar dat vond ik niet leuk. Maar
het was een geweldige vakantie zaterdag weer naar huis en dat
vind ik niet erg want ik heb mijn hond Sarah wel erg gemist! Ook
willen we de begeleiding en zij die de reis mogelijk maken bedanken.
Lizzy en Familie.
Zaterdag 8 maart vertrokken we naar Gran Canaria.
Ik ging voor de 2e keer mee en dat vond ik heel erg leuk. Ook
deze keer ging ik samen met mijn vader. We hebben veel tochtjes
gemaakt.We zijn ook nog naar Aqua Sur geweest. Ik ben daar ook
wel een beetje verbrand want het was een warme dag het wisselde
nog wel eens van weer maar dat maakte niet zo veel uit. Het mooist
vond ik dat we elke avond uit gingen eten. We hebben ook nog een
tochtje gemaakt met jeeps en op een dromedaris gereden dat was
wel mooi. Ik vond het wel jammer dat het al weer 22 maart was
want toen gingen we weer op huis aan de 14 dagen gaan altijd zo
snel voorbij maar ik hoop toch weer eens een keer mee te kunnen
en hierbij wil ik alle sponsors bedanken die dit mogelijk maken
dat wij, cf- patiënten, deze reis kunnen maken. Het waren
mooie 14 dagen.
 |
Op 8 maart vertrokken we dan naar Playa
del Ingles. Voor onze kinderen was het de eerste keer vliegen,
al een feest op zich. Op Barbacan 2 zwembaden, winkels en
strand dichtbij en de zon volop aanwezig. Wat wil je nog meer
met twee kleine kinderen. De mega moke toer in zogenaamde
kleine Flintstone auto's over het eiland met de hele groep
was erg leuk. We hebben zo ook nog wat van het eiland kunnen
zien. Kortom het was voor ons de eerste keer maar wat ons
betreft zeker niet de laatste keer. We hebben genoten. |
Wat was het weer genieten! Ja,
dit was voor ons de tweede keer dat we mee mochten. We hoopten
van te voren dat we mee konden en we hadden geluk.De kinderen
dolblij , want die hadden de vorige ervaring nog in hun hoofd.
Prachtig weer, afgewisseld met zo nu en dan wat bewolking en een
dag regen. Dat betekent geregeld heerlijk zwemmen in het prachtige
bad van Barbacan, waar we gespeeld en gedold hebben. Ook de duikcursus
en het snorkelen werd gretig aangegrepen.
De mini-club zorgde voor een extra spel/speelelement in de vakantie.
Speurtocht, miniquiz, trefbal, knutselen, waterbasket en 'stand
in de mand', je kunt het zo gek niet bedenken of de kinderen kregen
wat leuks aangeboden.
Ook de wat grotere kinderen konden zich vermaken met b.v. handboogschieten,
wapen schieten, dart, volleyballen of jeu de boules.
Hele gewone activiteiten, maar voor sommigen ook lastige activiteiten
omdat je wel moe kan worden van die inspanning.En dat is nu het
geen wat je samen bind en beleefd als je met een aantal cf-ers
op vakantie bent. De cf-ers begrijpen het als de ander moe is.
Voor onze 5 jarige Dewi een hele ervaring weer om
zoveel anderen met cf mee te maken. "Mama, die pillen heb
ik ook en ik heb ook zo'n sprayapparaat!"
Tja, dan ben je even twee weken niet alleen diegene met taaislijm
ziekte en doe je ook nog leuke dingen zoals de bergen in met een
jeep en dromedaris rijden. Ik kan namens het hele gezin zeggen
"We vonden het erg leuk, we zijn echt op vakantie geweest
en we zouden dit niet willen missen. De volgende keer zouden we
weer graag mee willen.
Sponsoren en organisatoren: "Dank jullie wel dat jullie dit
voor ons mogelijk maken !!"
Henk Jan, Per, Biko, Dewi en Carla.
"En gaan we dan echt met het vliegtuig
op vakantie?" "Ja, Niels we gaan echt met het vliegtuig".
"En mag Chiel dan ook mee?" " Ja Niels, Chiel
mag ook mee". Honderden, nee duizenden keren heeft hij
deze vragen gesteld de maanden voorafgaande aan het vertrek
naar Gran Canaria. De twinkeling in zijn ogen en de onvervalste
glimlach na het bevestigende antwoord zijn de meest waardevolle
momenten voor een ouder van een kind met CF. Niels is zes
jaar en zit in groep 3 van de basisschool. Toen hij 3 maanden
oud was is bij hem CF geconstateerd. Tot dusver waren onze
vakanties op 1 dag reisafstand met de auto geweest, Zodat
we in geval van calamiteiten direct terug konden naar Nederland
voor vertrouwde specialistische medische hulp. |
 |
De onschuldige naïeve reactie van een kind.
Niels loopt de tweede dag van ons verblijf op Gran Canaria binnen
bij onze buren en ziet een zelfde spray apparaat als het zijne.
" hé, zo'n apparaat heb ik ook en uh…, moet
jij daar ook mee sprayen?" vraagt hij aan het buurmeisje;
nog steeds niet beseffend dat er vele lotgenoten in het zelfde
appartementencomplex logeren.
Dames en heren sponsoren en niet te vergeten de begeleiders van
de SVP: duizend maal dank voor de onvergetelijke momenten die
we tijdens deze vakantie hebben mogen beleven. Het heeft ons gezin,
en met name Niels, goed gedaan. Hopelijk blijft u in de toekomst
dit project steunen.
|
