Gran Canaria 2000!!

Op zondag 12 maart zijn we vertrokken naar Gran Canaria. Voor mij was het de tweede keer dat ik meeging met de SVP. Best spannend nog, want de vorige keer was ik erg klein en ik kan me er nog weinig van herinneren. Mijn vriend, Tijs ging met me mee, voor hem was dit eigenlijk ook de eerste echte confrontatie met CF, dus zoals je zult begrijpen waren we best zenuwachtig toen het eenmaal zover was. De week voor ons vertrek voelde ik me wat minder fit en goed, vandaar dat ik nog snel een extra antibiotica kuurtje kon slikken, en ik voelde me zondag 12 maart weer vrij goed. Vol goede moed op naar Schiphol. Eenmaal daar aangekomen daar voelde ik me erg ongemakkelijk, de meeste mensen kenden elkaar en het leek één grote familie. In het vliegtuig viel dit idee al een beetje weg. De mensen waren erg aardig en contacten ontstonden al erg snel. De vliegreis verliep erg rustig. Geen turbulentie en geen benauwd gevoel. Het bungalowpark zag er erg netjes en zomers uit. De eerste week hebben we geen wolk gezien. Erg lekker, maar wel even wennen. Vooral s' nachts was het erg warm en ik kreeg het daardoor nogal eens benauwd. De eerste paar dagen zijn rustig verlopen. Veel mensen, vooral CF -ers waren nog erg vermoeid van de reis. Zaterdag stond de excursie gepland voor de hele SVP. We hebben een tocht met jeeps door de bergen gemaakt. Werkelijk schitterend. Met een tas vol warme kleren zaten we in de jeeps, je weet nooit wat voor een weer het is in de bergen, maar de zon bleef schijnen en de temperatuur liep alleen maar op.

Als verrassing konden we bij de eerste tussenstop een ritje op een kameel meemaken. Persoonlijk vind ik kamelen niet zulke geweldige dieren en al heimaal niet als de kameel achter je constant inje nek zit te hijgen, vandaar dat ik het tochtje van een kwartier lang genoeg vond. Tussen de middag hebben we Canarisch gegeten. Een beetje vreemd, maar best te eten. Rond vijf uur reden we de parkeerplaats van Barbacan weer op. Voldaan maar doodmoe droop iedereen af naar zijn appartement of bungalow.
Halverwege de tweede week veranderde het weer. Het was bewolkt en niet echt warm. Voor veel CF-ers betekende dit meer last of een infectie. Voor mij ook. Ik had gelukkig een extra kuur bij me en op advies van Peter, de arts, ben ik eraan begonnen. Dat er een arts mee was heb ik als heel prettig ervaren. Ik ben namelijk vorig jaar met een vriendin op vakantie geweest naar Spanje. En ik werd daar heel erg ziek. Ik had toen wel een kuur bij me en daar ben ik aan begonnen, maar toen we eenmaal naar huis konden, was ik gigantisch opgelucht. En dat vind ik toch niet echt een goed gevoel van een vakantie. Die vakantie was ook de reden dat ik het zo nooit meer wil en heb besloten met de SVP mee te gaan. Tijdens het verblijf op Gran Canaria heb ik me constant veilig gevoeld, door de mensen om me heen. En dat is pas echt vakantie.

Eenmaal aan de kuur begonnen knapte ik weer op. Vrijdag was er vanuit Barbacan een tennis
toernooi georganiseerd. Ik heb geprobeerd om mee te doen, maar na een wedstrijd bleek dat
het toch nog te zwaar was. Ik heb toen als supporter gefungeerd.
Voordat we het door hadden was het alweer zondag. Vertrekken dus. Omdat we s'avonds pas
vlogen waren er drie bungalows geregeld waar we onze bagage neer konden zetten en waar
CF-ers konden sprayen. Om twaalf uur moest iedereen uit het appartement of de bungalow.
We hebben toen de hele dag nog gezwommen en als afsluiting hebben we met iedereen bij het
restaurant van Barbacan gegeten.
Langzamerhand begon het tot iedereen door te dringen dat we straks weer aan het gewone leven moeten wennen. Om vijf uur werden we met de bus opgehaald om naar het vliegveld gebracht te worden. Om half negen gingen we de lucht in en eenmaal op Schiphol aangekomen was het tijd om afscheid te nemen. Dit is natuurlijk niet leuk, zeker niet omdat je toch twee weken intensief met elkaar optrekt. Gelukkig zie je veel mensen wel weer, dus het was niet echt een afscheid. Vanaf Schiphol was het voor ons nog twee uur rijden voor we thuis waren. Om half vijf waren we dan ook pas echt thuis. Ik was zo moe dat ik werkelijk niet meer op mijn benen kon staan. Een slechte eerste week thuis, maar dat heb ik er zeker voor over gehad. Ik heb een hele fijne vakantie gehad en zou graag willen dat ik volgend jaar weer mee kan, want niets is fijner om in een slechte maand als maart de zon op te zoeken. Iedereen bedankt die deze vakantie mogelijk heeft gemaakt en alle mensen bedankt voor de gezelligheid. Hopelijk tot volgend jaar!

Groetjes Marlon.